Mostrando entradas con la etiqueta Exposición. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Exposición. Mostrar todas las entradas

martes, 9 de junio de 2020

Tesouros locais no Museo Provincial de Pontevedra.

Para comezar o post, teño que confesar que fai uns cantos anos que non visito o Museo de Pontevedra e sei que actualizaron e modificaron as exposicións neste tempo sendo diferentes a como eu as vin no seu momento. Pero o que non cambiou é que alí se custodian e conservan os tesouros históricos e artísticos de moitos dos concellos da provincia, entre eles Rodeiro.

O museo provincial é un centro cultural e expositivo curioso polo feito de que se compón de varios edificios, en concreto seis, que se reparten pola zona vella da cidade, próximos entre si e complementarios. Deste modo, ó mesmo tempo que visitas os seis edificios do museo e as diferentes exposicións permanentes e temporais que conteñen, podes disfrutar dun agradable paseo pola “Boa vila”, as súas prazas, rúas antigas, as igrexas e vellos conventos que comparten veciñanza coas edificios do museo.

Comezando polas Ruínas de Santo Domingo, restos dun antigo convento que se localiza na Alameda pontevedresa, é o edificio mais antigo que forma parte do conxunto do Museo de Pontevedra.  O Edificio Castro Monteagudo e o García Florez, antigos pazos señoriais dos séculos XVII e XVIII. No Edificio Fernández López que ten unha parte construída de nova planta, é onde se atopan as dependencias administrativas e demais oficinas. E completan o conxunto o Edificio Sarmiento, un antigo convento,  e o seu anexo o Sexto Edificio de nova planta. Todos eles son complementarios entre si e fóronse adquirindo e incorporándo ó conxunto o mesmo ritmo que medraron as coleccións, as exposicións e as necesidades do museo.

En cada un dos edificios podemos visitar unha sección diferente da exposición permanente, ademais das temporais. Desde modo, nas últimas ocasións nas que eu pasei por alí, o que eu quería e ver era as pezas arqueolóxicas procedentes de Rodeiro que se expoñían nas salas de arqueoloxía, que daquela se atopaban no recentemente inaugurado Sexto Edificio. Agora, debemos de ter en conta que despois a exposición foi modificada e reubicada no Edificio Sarmiento e aínda non tiven ocasión de volver a visitala polo que me remito ao que eu vin daquela.

E naquelas salas de arqueoloxía do Sexto Edificio, nas que se expoñían os tesouros  mais antigos de toda a provincia, entre os que estaban as pezas arqueolóxicas procedentes de Rodeiro das que vou falar a continuación.

Imaxe da vitrina coa cerámica de Porta de Arcos
Museo de Pontevedra , Edificio Sarmiento 2016.
Fonte:http://1000-lugares-en-galicia.blogspot.com/2016/09/
museo-pontevedra-edificio-sarmiento-sala-3-1.html
As primeiras a destacar son as pezas de cerámica da Vilae Romana de Porta de Arcos que estaban nunha vitrina. Nas escavacións realizadas a comezos dos anos 70 recuperáronse fragmentos de cerámica, vidro, tégula, ferro,… que forman parte dos fondos do Museo. Algunhas das pezas de cerámica estaban bastante enteiras, son vasillas de boa calidade e perfectamente restauradas como se pode ver na fotografía que acompaña o post. Teño que aclarar que a fotografía a atopei nun post publicado no 2016 no blog "1000 Lugares de Galicia", abaixo deixo a ligazón!,  Volvendo á escavación, naquelas traballos recuperáronse obxectos curiosos como un cinto que tamén se expoñía nunha das vitrinas.

Teño constancia que existen máis fragmentos de cerámica almacenados no Instituto Padre Sarmiento en Santiago, e, por suposto, no Museo Municipal Manuel Lamazares en Rodeiro tamén se expoñen fragmentos de cerámica, tégula e pezas de ferro do xacemento.

Noutra das salas atopeime cunha peza ben fermosa, a Fíbula de bronce nielada de época romana que foi achada por casualidade nas proximidades do Castros de Aboldrón e posteriormente depositada no Museo Provincial onde segue. Unha peza que xa comentei nun post anterior. [https://isaferb.blogspot.com/2019/11/pezas-de-museo-2-fibula-romana.html]

Para rematar o percorrido pola sección de arqueoloxía local presente no Museo de Pontevedra, naquel momento noutra das salas tiñan reservado un espazo para colocar unha peza moi especial, sobre unha peana esperaban expoñer unha das laxas recuperadas da mámoa do Monte dos Marxos, en A Lemparte (O Couto), unhas pedras con moita historia que formaban un gran túmulo que foi arrasado no seu emprazamento orixinal deixándoas amoreadas nun extremo do terreo. Mais tarde foron descubertas e deuse parte a Patrimonio, e as laxas leváronse a Pontevedra e depositáronse na Facultade de Belas Artes onde se procedeu á súa limpeza e estudo. Coa información obtida, os investigadores conseguiron reconstruír parte da vida e historia deste túmulo prehistórico e das laxas que o formaban.

 Do lugar que ocupaba a mámoa arrasada tamén se extraeron outros materiais: puntas de frecha, un colgante quizais de varislacita, fragmentos dun vaso campaniforme e outros fragmentos de cerámica, materiais propios do típico axuar que se enterraba xunto ao corpo do finado que tiña nesta mámoa a sú última morada.

Unha das laxas da Mámoa do Monte dos Marxos.
Sobre as propias laxas, na súa limpeza, descubríronse polo menos dúas capas de pintura de diferente época. As pinturas son en cor negra e vermella sobre unha base de reboco branco e ocre. Os motivos decorativos son lineais e ondulantes.

E ata aquí o repaso polos tesouros locais que están custodiados no Museo Provincial e puiden ver nas miñas últimas visitas ao museo. Polo miña parte prometo volver a visitalo en canto poida para comprobar como afectaron á nosa “representación arqueolóxica” os cambios expositivos e de ubicación desta sección expositiva. Pero igual é mellor que ti mesmo o comprobes... ;) ;) ;)


Na seguinte ligazón podedes coñecer a exposición de arqueoloxía no edificio Sarmiento no ano 2016, un ano despois da miña última visita ao Museo, tiña fotos desa visita pero non as atopo. De aquí extraín a foto das vasixas de cerámica
de Porta de Arcos;
ollo!!! noutra foto aparece o cinto que menciono no post, non o perdades!!




miércoles, 12 de febrero de 2020

Arte Contemporánea: que é iso?

Fai pouco aproveitamos unha breve estancia en Santiago para visitar algún dos espazos expositivos da vila, un deles foi o Centro Galego de Arte Contemporánea (CGAC), un edificio moi especial situado á marxe da Cidade Vella, ao ladiño de Santo Domingo de Bonaval, forman un conxunto perfecto no que se contrasta o novo e vello, arquitectura contemporánea e outra na que se mesturan Gótico e Barroco. Dous edificios que levan tanto tempo convivindo que xa non estenderíamos o lugar se faltase algún dos dous.

Son dous edificios magníficos que albergan cada un deles un tipo de exposición, no CGAC podemos visitar en cada momento a proposta de arte contemporánea que toque, son exposicións temporais. Pola contra, no antigo edificio de Bonaval temos o Museo de Pobo Galego no que se presenta unha interesante exposición etnográfica que nos ensina moito sobre a tradición e a cultura de Galicia.

Unha imaxe da última exposición
no Cgac, para que se xoga cos
espazos interiores e exteriores.
E non so as exposicións son interesantes senón que os propios edificios son dignos de admiración, cada un dentro do seu estilo. O edificio do CGAC é unha arquitectura contemporánea con interiores amplos e un espazo moi versátil o que lle sacan moito partido nas montaxes expositivas, incluso xogando co interior e  o exterior. E logo está o Museo do Pobo Galego, un emblemático edificio de Compostela con elementos arquitectónicos góticos e barrocos realmente fermosos, como a famosa escaleira de caracol.

Volver de vez en cando a estes museos tráeme recordos dos anos de estudante, de ir a visitar as exposicións que alí se presentaban, cursos ou das tardes de inauguracións. Foron bos momentos, dende logo!. ;)

Ben, creo que me estou lidando moito e ó tema deste post era a Arte Contemporánea, entón volvo a el!.

Sempre que visito un espazo no que se expón este tipo de arte súrxenme certas preguntas, como a que da título ao post. Unha pregunta que de seguro se fai moita xente e se pode ver desde dous puntos de vista.

Primeiro, indo polo sentido conceptual, é decir, a que nos referimos con este concepto dentro da Historia da Arte. Pois ben, en xeral dentro do termo “arte contemporánea” encadramos a toda a produción artística que se está xerando dende comezos do século XX ata hoxe, dende os movementos dentro da  chamada “Arte de Vangarda”,  supuxeron un punto de inflexión na arte abrindo o camiño a multitude de novas maneiras de expresión, os artistas poden ser máis libres, sen medo a romper as normas establecidas, experimentan con novas técnicas e formas, buscando a diferenza e a provocación. Ó longo do século XX sucedéronse un tras outro novos movementos (impresionismo, cubismo, dadaísmo, surrealismo, abstracción, póvera, pop-art,…) que contribuíron a crear un amplísimo catálogo de diferentes formas de expresión, a veces alagadas e outras desprezadas, pero sempre provocadoras. Entón ó final, a arte contemporánea e o artista contemporáneo o que busca é provocar, provocar sensacións no espectador, ou provocar polémica, que se fala dela.

O espazo interior é amplo,
ben iluminado
e versatil.
Segundo, voume referir a ese momento no que te paras diante dunha peza de arte contemporánea ou no centro da sala de exposicións e te preguntas: que é isto?. Unha sensación que nos pode crear incluso rechazo pola  arte contemporánea. Ese é un momento polo que pasamos todos, teñamos ou non teñamos formación en arte ou saibamos mais ou menos. Aquí dou un consello: se te dispós a visitar una exposición de arte contemporánea deixa os medos e os prexuízos fora da sala, leva a mente aberta e nunca penses en si serás quen de entender ou non a obra. Ó final do que se trata é de pararse a observar a peza e deixarnos levar polos sentidos.

Para entender unha obra de arte contemporánea non fai falla ser un entendido, nin coñecer a traxectoria do artista ou do movemento no que se insire o seu traballo, sobre todo porque é case imposible coñecer e entender todas as vertentes artísticas da arte contemporánea actual.


É moito máis simple, simplemente hai que saber mirar, deixarnos levar pola nosa mente e polas sensacións que a obra nos suxire. Esa é maneira de disfrutar da Arte Contemporánea.



martes, 19 de noviembre de 2019

El Museo del Gaias: gran espacio expositivo.

Llevo varias semanas sin escribir nada sobre museos, asique he pensado que es hora y traigo un post sobre uno de los museos más importantes de Galicia, el conocido como Museo de Galicia, que como muchos sabrán, es uno de edificios de la Ciudad de la Cultura. No voy a entrar en polémicas sobre el conjunto arquitectónico que corono el Monte Gaias en Santiago, que de eso ya se habló en su momento y se sigue hablando. Me limitaré a presentar el museo. Aunque sique quiero decir que en mi opinión es una magnífica obra arquitectónica, una obra de arte en sí misma.

Pero vamos a lo que vamos, al Museo de Galicia. Primero, aunque se haya bautizado como Museo, no lo es en sentido estricto, ya que no alberga ni tiene en custodia una colección de arte. No es como, por ejemplo, el Museo del Prado o el Reina Sofía, ambos custodian, conservan y exponen una valiosa parte de nuestro patrimonio artístico (pintura, escultura,…). Por eso digo que no es estrictamente un museo aunque así lo llamen, más bien es una gran sala de exposiciones temporales, que es a lo que dedica este espacio.

Y si, como espacio expositivo me parece increíble, cuenta con espacios muy amplios, tres plantas de grandes espacios abiertos que ofrecen muchas posibilidades a la hora de crear un proyecto expositivo. Pero tanto espacio no es nada fácil de manejar, es necesario acotarlo o dividirlo de manera que el gran edificio no reste protagonismo a la exposición y se la coma, literalmente. Hay que evitar que la exposición se pierda en tanto espacio.

Siempre intento visitar las exposiciones de este museo, y no siempre salgo con una impresión positiva. Como cuento en el párrafo anterior, no es nada fácil diseñar una exposición para este tipo de grandes contenedores, hay que crear elementos que fragmenten el espacio de forma adecuada a los contenidos de la exposición, al mismo tiempo que debe facilitar la comprensión del recorrido al visitante y que tenga un resultado estético y atractivo. No siempre se consigue.

Todas las exposiciones presentadas en este lugar son siempre grandes proyectos, con mucho contenido y un importante despliegue de medios. Me encanta ir a visitarlas, no solo por los temas que se tratan, sino para ver como se presentan o como se ha distribuido el espacio. Me gusta fijarme en los detalles y los elementos expositivos, siempre son sorprendentes y me ayudan aprender más sobre museos y sobre exposiciones.


Exposición "Con-Fío en Galicia"
(2016)
De las exposiciones que he podido visitar, sin duda, la que más me ha gustado hasta el momento es la expo titula “Con-Fío en Galicia”, creo que en 2016. El tema era la evolución de la vestimenta y la moda en Galicia remontándonos en el tiempo, siglos atrás.  Se resolvió bien el tema de la complejidad espacial, haciendo que la exposición tuviera todo el protagonismo al ocultar en parte la estructura del edificio. Daba la impresión de estar en un museo tradicional dividido en salas. Bien pensada, en cuanto al recorrido y cuidando los detalles favoreciendo la estética, en sintonía con el tema: la moda gallega.



Exposición "Uns ollosvivos que pensan"
(2015)
Otra de las exposiciones que más que gustaron fue la dedicada al fotógrafo de Allariz: Xosé Suarez, titulada “Uns ollos vivos que pensan”, en 2015. La exposición presentaba gran parte de la colección de fotografía que legó a un sobrino suyo. Este fotógrafo recorrió a lo largo de su vida gran parte del mundo captando con su cámara todo aquello que veía. Pero la parte de la colección que más me interesaba ver era la que recoge imágenes propias de nuestra tradición, de los trabajos y faenas propias de nuestro rural. Temas como “a sega” y “a malla”, o mujeres trabajando el lino de manera manual y artesanal, son solo unos pocos ejemplos. Esta parte de la colección supone un archivo de imágenes de valor patrimonial etnográfico. Recuerdo que la muestra ocupaba una parte de la planta baja del museo, presentando los contenidos de manera bastante sencilla, aunque sorprendía la introducción de algún que otro elemento tecnológico que le daba un toque moderno muy acertado.

Exposición "Del árbol a la silla".
(2017)

Y esas son las dos exposiciones en el Museo de Galicia que más me gustó visitar, pero no son las únicas. Siempre que puedo voy a descubrir las nuevas propuestas que se presentan en las que siempre aprendo algo, tanto por los contenidos como de los medios expositivos. A mí me encanta ir y recomiendo mucho a tod@s que os acerquéis  a conocer el espacio y las exposiciones que presentan en el.

miércoles, 4 de septiembre de 2019

Galerias de arte urbán nas rúas de dúas vilas galegas.

A semana pasada como cada ano, dende fai once, tivo lugar un novo "Festival das Meninas" no barrio de Canido en Ferrol. A iniciativa, que leva xa once edicións, convoca a artistas de todo o mundo e ten como tema central o famoso cadro de Velázquez "Las Meninas" que os artistas reinterpretan cada ano en murais que ocupan os muros dos exteriores dos edificios do barrio. Sumando as obras de cada ano son xa unhas 400 as que se poden ver repartidas polas rúas do barrio de Canido.

O Festival coincide coa semana das festas do barrio, que se complementa con concertos, postos de artesanía, xogos para os cativos, etc. Todo un evento que enche de vida por uns días as rúas de Canido. Rematada a festa e o festival de arte, os artistas regresan as súas cidades e paises de orixe deixando as súas obras expostas de forma permanente nos muros do barrio compartindo días cos veciños e visitantes.

Noutra vila galega, en Carballo, capital da Comarca de Bergantiños, celébrase cada ano o "Rexenera Fest", un festival de arte urbano que dende fai 5 anos convoca a recoñecidos artistas urbanos procedentes de diferentes partes do mundo. A iniciativa partía coa idea de acabar co feísmo cubrindo os muros exteriores de diferentes edificios da vila con fermosos murais cheos de cor e contido, dando vida e convertendo as rúas de Carballo nunha verdadeira galería de arte contemporáneo no que desfrutar da arte destes artistas.

Estes dous festivais de arte urbano galegos colocan ás dúas vilas na lista de lugares "Top" ós que achegarnos a coñecer este tipo de arte e desfacernos da antiga idea de que as pintadas e graffittis da rúa afean e estropean as paisaxes urbanas. Ó contrario este tipo de iniciativas cumplen, baixo o meu punto de vista, dúas importantes funcións: unha social e outra educativa.

Por un lado, son actividades culturais que dinamizan a vida do barrio de Canido e da vila de Carballo. Primeiro, e evidentemente, pola atracción de visitantes e turistas que se achegan non so os días de celebración dos festivais, senón todo o ano o tratarse de obras expostas permanentemente. Segundo porque son iniciativas que foron moi ben acollidas polos mesmos veciños, conseguindo que se impliquen co tema e que esten orgullosos da nova imaxe que estas intervencións artístiscas dan ás ruas que percorren cada día. Os murais mitigan o feismo e o abandono do mantemento dos muros dos edificios enchendo de cor e vida as rúas, facéndoas máis agradables e acompañando os veciños no seu día a día.

Por outro lado, a función educativa e divulgativa. Ambos festivais sacan a arte á rúa, achegándoa á sociedade e os non entendidos, provocando curiosidade e certa necesidade de saber e de coñecer máis sobre o tema. O caso de Canido, festival que rende homenaxe a Velázquez e á súa obra máis famosa, un pintor español e unha obra clásica de museo que mesmo pode resultar aburrida, á que se lle dan múltiples interpretacións con cores vivas e de imaxe contemporánea rompendo esa liña de seriedade e distancia que proxecta a obra orixinal exposta no Museo do Prado. Dende fai once anos as Meninas e o mesmo Velázquez son uns veciños máis do barrio de Canido. E en ambos casos, grazas a estes dous festivais, contribúese ó coñecemento e á divulgación do significado da arte contemporánea e da arte urbana máis aló dos medios máis académicos ou elitistas. A sociedade ten unha idea negativa sobre o tema, crendo que pintar nas paredes e muros das rúas está mal e afean a paisaxe urbana, pero estas inicitaivas fan que esta visión cambie totalmente. Os veciños poden comprobar como estes fermosos murais axudan a mellorar a imaxe e a paisaxe das nosas vilas, sitíndose orgullosos e agradecidos, e entenden que para apreciar este tipo de arte non hai que ser un entendido do tema.

Visitar Canido ou Carballo é como visitar un museo de arte contemporánea pero ó aire libre, sen aglomeracións, sen colas, sen pagar entrada e sen necesidade de saber moito de arte. Porque, máis aló do que a xente cre, para entender este tipo de arte non fai falta ter grandes coñecementos. É tan simple como pararse a observar e deixarse levar polo que as imaxes nos suxiren e nos fan sentir. Porque todos sabemos ver e sentir...ou non?.

Ambos festivais son un modelo a seguir e en moitas máis vilas galegas se debería levar a cabo iniciativas como estas que contribúen a dinamizar a cultura, atraen visitantes e melloran a imaxe da vila.

Ti que cres? ...o debate está aberto. ;)



lunes, 15 de julio de 2019

y en Roma me emocioné con Bernini!

Dentro de poco tiempo hará cuatro años que viajé a Roma y eso me trae recuerdos del viaje y los lugares que visitamos. Tenía muchas ganas de conocer esa ciudad y cuando se presentó la ocasión, pues la aproveché. En Roma se respira historia y arte en cada esquina, llena de lugares interesantes y preciosos que conocer y vivir. Después de cuatro días allí entendí porque se la conoce como la "Ciudad Eterna", siempre hay algún sitio que visitar, algo diferente que ver o descubrir, podrías pasarte allí meses y cada día podrías descubrir nuevos rincones que te harían viajar por la larga historia de esta maravillosa ciudad.

En eses días en Roma, como digo, visitamos un montón de lugares interesantes, pero sin duda uno de los que más me marcó fue la Galería Borghese y como hace tiempo que no dedico un post a un museo, este es un buen momento para hacerlo ahora que me vienen a la mente los recuerdos de aquellos días de "Vacaciones en Roma"  a lo Audrey Hepburn, pero sin Gregory Peck! ;)


Fachada de la Galería.
La Galería Borghese se encuentra en un típico palacete italiano, precioso rodeado por un enorme jardín que lo aisla del ruido de las calles de la ciudad. Allí solo se oye a los pájaros y se respira tranquilidad, aún estando rodeados de turistas y visitantes de todos los rincones del mundo. Cuenta la historia del edificio que fue ideado y construido para albergar un museo en el que exponer las colecciones de arte, escultura y pintura de los Borghese, importante familia italiana del siglo XVI con un gusto exquisito por el arte.

El acceso a la galería se hace con entrada, si te interesa visitarla te recomiendo que te saques las entradas por Internet con tiempo antes de viajar a Roma, ya que cada día pueden entrar solo un número restringido de visitantes que pueden permanecer dentro durante solo 2 horas.

Una vez dentro puedes disfrutar de la visita al propio edificio, con elegantes y amplias estancias decoradas con pinturas, sobre todo en los techos en las que se representan multitud de escenas extraídas de la mitología griega y romana. El edificio es un espectáculo en sí mismo, valdría la pena la visita aunque estuviera vacío. Pero además tiene en custodia una impresionante colección de arte, entre esas piezas hay antiguas esculturas romanas recuperadas, obras también de escultura de los mejores artistas del renacimiento y el Barroco como Miguel Ángel, y pintura de los más grandes como Tiziano, Caravaggio, Rubens o Rafael son solo unos pocos ejemplos. 

En las estancias de la primera planta está la parte de la colección expuesta que más emociones me provocó: una amplia selección de las mejores y más conocidas esculturas de Bernini. Me encanta visitar museos, pero si además en esas visitas puedo ver en directo los cuadros o esculturas que tuve que estudiar durante la carrera, la visita se vuelve más intensa. Realmente me emociona ver de cerca los originales, el tamaño real, sus dimensiones, los colores o los detalles se aprecian mucho mejor. Además me despiertan la imaginación y pienso en el artista realizando la obra o en los siglos que han pasado y todo lo que las obras han vivido hasta llegar a nosotros. Y en concreto Bernini, un escultor Barroco que me encantaba y que me enamoró en el momento en que entré en la sala donde se exponían "Apolo y Dafne"....una escultura delicada, elegante, sensual, expresiva...maravillosa!.


"David", Bernini.
Pero también al verme delante de esculturas  como el "David", de Bernini, puedo comprende mucho mejor aquello que los profesores me habían contado en las aulas de la facultad. Pude sentir la tensión del momento, David preparado para lanzar esa piedra, el movimiento contenido de un cuerpo en tensión. Pude comprobar aquello que me explicaban sobre la escultura del Barroco, esa sensación que te hace girar a su alrededor obteniendo a cada paso una visión diferente y perfecta de la escena. El detallismo, la extrema realidad que se refleja en las escultura o su tamaño real son cosas que solo se pueden apreciar si las ves en primera persona. El "David" es solo una de las maravillosas obras que podemos disfrutar en la Galería , pero hay otras muchas que completan la exposición de las veinte salas en las que se divide en edificio.

Para aquellos que disfrutamos conociendo el arte, es una sensación maravillosa poder visitar sitios como esta galería y conocer en directo las obras que antes solo vimos en imágenes de libros o internet. Si tienes pensado visitar la ciudad no te pierdas esta visita, no solo por las obras de arte que protege en su interior, tanto la villa como el parque que la rodea forman un conjunto maravillo. 

Yo seguro que volveré, algún día. Y a ti, ¿te apetece visitarla?.



viernes, 17 de mayo de 2019

18 maio, día dos museos.


“Un Museo é unha institución sen fins de lucro, permanente, ó servizo da sociedade e do seu desenvolvemento, aberta ó público, que adquire, conserva, investiga, comunica e expón o patrimonio material e inmaterial da humanidade e do seu medio ambiente con fins educativos, de estudo e recreo”:
Definición recollida nos estatutos do ICOM, aprobados pola 22ª Asemblea Xeral en Viena (Austria), o  22 de agosto de 2007
.

Esta é a definición  de museo que hoxe serve como referente para toda a comunidade museistica internacional. Pero tiveron que pasar séculos de historia para que chegásemos a este punto.

A afición de certas persoas por reunir ou xuntar pezas de máis ou menos interese ou valor artístico xa se daba dende moi antigo. Os antigos exipcios xa enterraban xunto a faraóns auténticas coleccións de pezas de incalculable valor artístico. E así ó longo da historia  foron moitos os que tiveron gusto polo coleccionismo, unha afición máis propia das clases altas, con poder económico e boa situación social, caso de importantes familias italianas como os Médicis. Durante séculos a arte estaba en mans privadas e reservada a uns poucos, moi lonxe da sociedade e do pobo.

Foi a finais do século XVIII, en concreto en 1793, cando se produce un acontecemento que supón un punto de inflexión: a apertura do primeiro museo nacional público, o Museo da República en París, hoxe o Museo do Louvre. A partir deste momento a xente do pobo ten acceso a algo que lle estaba vetado, empezan a sentirse mais próxima á arte, a interesarse e disfrutar deste mundo.

A creación e apertura de museos expándese rapidamente por toda Europa, con todo o que iso conleva. Nacen organismos, estudos, teorías e ciencias que traballan sobre os museos e as súas exposicións como algo vivo que nunca deixa de evolucionar, sempre na procura de achegalos á xente e de propoñelos como lugares perfectos nos que investir o noso tempo de lecer.

Así, pouco a pouco, e con moito traballo por parte dos profesionais dos museos chegamos ao punto no que a definición do comezo deste post ten sentido. Hoxe si podemos dicir que os museos están ó servizo da sociedade en xeral e non so duns poucos. Eles, os museos, son os encargados de conservar e de protexer os nosos bens máis prezados, o noso patrimonio, aqueles que nos ensinan sobre a nosa historia e que nos permiten coñecer máis sobre a nosa cultura ou as tradicións que nos definen como sociedade.

Actualmente existen unha ampla gama de tipoloxías de museos, sobre calquera tema que te poidas imaxinar. Ademais hai unha gran cantidade de profesionais que se encargan de experimentar continuamente en innovadoras técnicas e materiais para crear exposicións cada vez máis atractivas para o público, máis adaptadas a todos e integrando cada día máis as novas tecnoloxías. Aínda que, na miña opinión, sobre o uso das movas tecnoloxías, si ben é certo que ofrecen moitas posibilidades, tamén penso que moitas veces se roza o abuso e fan que as exposicións resulten máis frías ou insensibles, estamos chegando a un punto no que existen centros expositivos ou interpretativos nos que non vemos nin unha soa peza ou obxecto, so pantallas e proxeccións, que non me gustan nada!!:(

E volvendo ó tema e para rematalo, cada ano o 18 de maio celébrase o día dos Museos. Neses días previos e nos posteriores, nos museos faise un esforzo maior para enchelos de vida e actividades diferentes para a ocasión coas que se pretende abrilos aínda máis ó público.



Así que non perdades a ocasión para achegarvos a algún e disfrutar das actividades que teñen lugar estes días, ou simplemente visitar algunha exposición na que seguro aprenderás ou verás algo novo que non coñecías antes.




















lunes, 25 de marzo de 2019

Moda e Museos!!

Na miña última visita a Madrid, fai xa un tempiño, non perdín a ocasión de visitar algúns museos, como non podía ser doutra maneira, sempre o fago cando viaxo...chámalle manía!! ;)
Pois ben, un dos que visitei ese intenso fin de semana foi o Museo Nacional do Traxe, e pareceume unha marabilla. O primeiro que me chamou a atención: o edificio, esperaba atoparme con un edificio antigo, clásico, pero ó contrario, atopeime cunha  arquitectura contemporánea que ademáis resulta estéticamente atemporal. Como a min tan importante me parece o contido como o contenedor quixen saber máis sobre este edificio, consultei en internet e descubrín que o edificio se construíu nos anos 70 co fin de albergar unhas coleccións de traxes históricos con máis de un século de historia.  Entón aquí se asentou a sede deste museo no que se leva a cabo unha importante labor de investigación sobre o tema da moda e a súa evolución.

A exposición permanente que acolle o museo fai un gran percorrido pola historia da moda en España dende o século XVI ata a actualidade. Inclúe ademais ó comezo do percorrido unha mostra de traxes rexionais. conta cunha sección para exposicións temporais, xusto cando eu pasei por alí presentabase unha pequena mostra de tocados moi chulos e curiosos dos que saquei algunha foto.


A mostra está perfectamente organizada para que vaiamos vendo como foi a evolución da forma de vestir dos españois durante eses cinco séculos, algo que me parece interesantísimo. Temos que pensar que a forma de vestir, a moda, é sempre unha forma de expresión que nos fala de diferenzas sociais, económicas e culturais entre persoas e entre estamentos. Por exemplo, nos tempos en que a sociedade se dividía entre señores e criados, ós criados non se lles permitía vestir como os señores, impúñaselles unha forma de vestir humilde e sinxela sen ornamentos, sen complementos e sen xoias. Esto foi así durante moito tempo, pero no século XX as cousas foron cambiando, e aínda que segue habendo diferenzas entre como nos vestimos os ricos e os menos ricos, en xeral a moda foise democratizando e todos podemos vestir o que queiramos sempre e cando nolo poidamos permitir económicamente.

Entón, volvendo á este estupendo museo, mentres se fai o recorrido da expo podes ir admirando preciosos traxes, vestidos, complementos, zapatos ou xoias de diferentes épocas, semella que estás a visitar uns grandes almacéns que mostran nas súas vitrinas os maniquis  cos últimos modelos á venda, pero sen as etiquetas dos prezos claro!. A verdade é que podemos ver traxes e vestidos que son auténticas preciosidades, unha mostra espectacular que se ocupa da vestimenta tanto de homes como de mulleres. Pero o tema da evolución da moda feminina sempre chama máis a atención, polo percorrido imos entendendo como foi evolucionando a forma de vestir da muller nestes cinco séculos, e vemos vestidos de telas marabillosas e preciosos adornos con bordados, encaixes ou puntillas, con grandes volumes, corsés e miriñaques, auténticas armaduras tecidas de arames, cos que se tentaba ocultar ou modificar á vista as formas naturais do corpo feminino. Durante moito tempo empregouse a moda como un modo máis de opresión sobre as mulleres, elas debían estar bonitas pero non cómodas, lucir unhas roupas que parecen máis pensadas para expoñer como obras de arte, que hoxe nos resulta dificil facernos á idea de vestirse con esas prendas. Facíanas sentir sobre os seus corpos a opresión á que as sometía a sociedade machista na que vivían.

Avanzando no tempo, e na mostra, comprobamos como a vestimenta se foi alixeirando, as prendas interiores mais opresivas van desaparecendo e os vestidos deixan intuir as formas do corpo, resultando pouco a pouca máis naturais e cómodos. Os vestidos foron liberando o corpo da muller ó mesmo tempo que as mulleres se foron liberando da opresión social. E chegando á parte final, que se corresponde coas ultimas décadas do XX e a actualidade, o nacemento da Alta Costura e os grandes modistos nacionais representados aquí por deseños de Pertegaz ou Balenciaga entre outros,e incluso Paco Rabanne, quenes o que que queren é mostrar a beleza da muller e realzar a figura feminina a través das súas creacións.

Para rematar a visita pasamos por unha sección na que xogar e ó mesmo tempo aprender. Por exemplo, a través dos sentidos aprendemos a diferenciar teas e texturas, ou experimentar outras sensacións, podemos sacarnos fotos con diferentes looks, etc.

Se queredes ver e saber máis non perdades a ocasión de pasar por aquí. Hoxe que tanto están de moda @s influencers, as it girls ou os bloggers de moda, este é un museo perfecto e de visita obrigada para toda esta xente tan interesada na moda onde poden aprender de historia, e quen sabe si de aquí poden sacar a inspiración para algún dos seus estilismos... ;)





domingo, 17 de marzo de 2019

"En Rodeiro hay museo"

- Pero en Rodeiro hay un museo???
Cuantas veces me habrán hecho esa pregunta…ya ni lo sé!. Pues si, en Rodeiro tenemos museo. Anexo al Centro Cultural municipal, un pequeño edificio de nueva planta que se ideo para albergar la colección de arqueología que Julio Lois donó al ayuntamiento. El maestro Lois, vecino de Rodeiro, se pasó parte de su vida reuniendo en la casa escuela de A Latiza todos los restos arqueológicos que pudo recuperar a lo largo de años de trabajo. Cuentan que la colección contaba con varias piezas de gran valor arqueológico, desgraciadamente desaparecidas. Lo que quedó de la colección, después de su muerte, pasó a manos municipales depositándose en dependencias del ayuntamiento. Un tiempo después se creó el espacio que hoy ocupa el Museo Municipal Manuel Lamazares, inaugurado en 1998.

El Museo Municipal consta de 3 salas de exposición permanentes, aunque también se ha empleado el espacio en varias ocasiones para exponer temporalmente obra de diferentes artistas. En la sala principal y más amplia se expone la colección de arqueología, razón por la que se creó el museo. Esta muestra arqueológica de materiales de cerámica, piedra o hierro, nos invita a conocer la historia más antigua del ayuntamiento, desde la prehistoria hasta la edad media, pasando por la cultura castrexa o la presencia romana en el valle de Camba.

Luego, las otras dos salas del museo, una de pintura y otra de etnografía, fueron creadas posteriormente al crearse también nuevas colecciones. En la sala de pintura se expone la colección de cuadros Vilaseco de temática costumbrista, en la que se muestran escenas de la vida y la tradición rural gallega, en la misma línea que los contenidos de la tercera sala del museo de tema etnográfico.


Los museos locales me parecen maravillosos, aunque a veces las exposiciones no son demasiado afortunadas o presentan una imagen descuidada, fruto en muchas ocasiones de la falta de medios y recursos económicos y humanos profesionales que permitan mantenerlas en buen estado o que se puedan actualizar y renovar con frecuencia. En un museo local bien planteado podemos conocer la historia local y los puntos de interés patrimonial de la zona. En el museo local de Rodeiro, aunque es evidente que faltan medios, sí se consigue que el visitante conozca los lugares más interesantes del ayuntamiento: mámoas, castros o la Vilae Romana de Porta de Arcos, son solo algunos de esos puntos de interés representados por los restos arqueológicos expuestos en la sala principal.

Por otro lado, este es un pequeño ayuntamiento del rural gallego, que como tantos otros, tiene una historia llena de tradiciones y costumbres que se han perdido en el tiempo pero que, en este caso, podemos recordar a gracias las piezas conservada y expuestas en la sala de etnografía o a través de las  imágenes de los cuadros de la sala de pintura, escenas y paisajes de un mundo rural en las que se repiten la presencia de elementos tan simbólicos en nuestra tradición como el Cruceiro de piedra.

Cualquiera que visite este espacio puede ver que no está en las mejores condiciones y no tiene una gran puesta en escena o museografía, pero no por eso debemos de infravalorar su contenido. Las piezas arqueológicas y etnográficas conservadas en él guardan la memoria de la historia de una tierra con un interesante pasado. Ojalá en un futuro podamos disfrutar de un museo con una imagen renovada y mejorada, y con unos contenidos más completos. 

El museo se puede visitar de lunes a viernes en el mismo horario de atención de la biblioteca, en la página web municipal hay más info disponible: 





lunes, 4 de marzo de 2019

Museo de Naturaleza

Museos hay de todos tipos: históricos, de artes decorativas, etnográficos, arqueológicos,… y para todos los gustos: museo del chocolate, del vino, de trenes,…. A mí me gustan casi todos!! Porque cada uno tiene su personalidad y en cada uno tengo la posibilidad de  aprender algo nuevo, algo que no había visto antes, algo que no sabía o algo que me llame la atención.

En Santiago hay varios museos con contenidos diferentes y en cada uno de ellos puedes aprender cosas diferentes. En este caso quiero hablaros de uno de los museos compostelanos que más me gusta: el Museo de Historia Natural de la Universidad.
Un museo de historia natural, en general, es en el que se exponen colecciones de elementos recogidos de la misma naturaleza. En ellos se pueden ver todo tipo de animales, aves, peces, también rocas, minerales, conchas, plantas, semillas, etc. De modo que cuando vas a un museo de este tipo puedes conocer animales o minerales de diferentes procedencias, de nuestro entorno o de otros lugares del mundo,  a los que de otro modo nunca podrías tener acceso y que son parte de nuestro patrimonio natural.

En concreto en este museo de Santiago se expone la colección de historia natural de la Universidad de Santiago que antes se podía visitar en la Facultad de Química, creada por motivos académicos. Y tengo que decir que la muestra ha ganado mucho con el cambio de ubicación. Este edificio se ha construido justo para albergar la nueva exposición de la colección han creado un espacio  amplio y luminoso, con una puesta en escena y diseño que estéticamente resulta realmente atractivo para el público.

El espacio está muy bien organizado por temas: animales terrestres, peces, plantas, minerales, conchas, etc., y una museografía muy cuidada, que facilita la visita y el recorrido. Puedes ver recreaciones de entornos naturales con todos los bichitos, las plantas, los peces,…todos perfectamente identificados. Personalmente la parte que más me gusta es la de los minerales, me parece un montaje expositivo chulísimo en el que podemos ver minerales y rocas con formas increíbles que parecen de otro mundo. También me parece espectacular la colección de conchas.

En este museo he podido conocer especies de animales que sabía que existían pero que nunca había visto, tanto animales de nuestros bosques como otros que viven en lejanos rincones del planeta. También he aprendido a conocer y distinguir a los diferentes peces o mariscos. Desde mi experiencia creo que es un museo donde se puede aprender muchísimo sobre naturaleza, perfecto para ir en familia y con niños.
La única pega que le pongo es que algunos de los animales no parecen muy bien conservados y se ven deteriorados.

Recomiendo mucho la visita a este museo y, de paso, daros un paseo por el Parque de Vista Alegre en el que se encuentra ubicado el edificio. Se trata de la antigua Finca Simeón, que pertenecía a esa familia de banqueros, seguro que os acordáis de los Bancos Simeón. Yo recuerdo desde pequeña la finca cerrada y en malas condiciones, abandonada, ahora se ha abierto este espacio en el que se han levantado varios edificios nuevos de estética contemporánea que conviven con la casa familiar de estilo colonial que es el centro del parque.  Está muy bien situado y se puede pasear libremente por los senderos del que era el jardín de la finca.


Yo ya he visitado este museo y el parque en varias ocasiones y seguro que volveré. Si os pasáis por Santiago y tenéis un par de horas no perdáis la oportunidad de conocer este espacio expositivo y su entorno. En el siguiente enlace tenéis toda la info necesaria: ubicación, horario, precio de entradas, etc.